ஆராதனை

எங்கள் தெரு முனையைக் 

கடக்கும் போதெல்லாம் 

நாயரின் தேநீர்க் கடையைப் 

பார்த்துக்கொண்டே செல்வது 

பழக்கமாகிப் போனது எனக்கு. 

குவளையை உயரப் பிடித்து 

நேர்த்தியாயும், அழகாகவும் 

நாயர் தேநீர் ஆற்றும் பாங்கிற்கு 

நான் அடிமையாகிப் போனேன்.

சீரான நூலைப் போல 

சிந்தாமல், சிதறாமல் 

தேநீர் ஆற்றுவது ஒரு 

கலையாகத் தெரியும் என் 

கண்களுக்கு. 

இத்தனைக்கும் ஏனோ அவரிடம் 

தேநீர் வாங்கி அருந்த மட்டும் 

தோன்றியதில்லை ஒரு போதும். 

அனாயாசமாய் நாயர் தேநீர் ஆற்றுவதும் 

அதைப் பார்க்க நேர்கையில் நான் ரசிப்பதும் 

அனிச்சைச் செயல்களாய்

அரங்கேறிக் கொண்டிருந்தன. 

திடீரென ஒரு மழை நாளில் 

கடை மூடிக் கிடக்க 

கதவின் மேல் ஒட்டப்பட்டிருந்த

'கண்ணீர் அஞ்சலி' சுவரொட்டி 

அறிவித்தது நாயரின் 

அகால மரணத்தை. 

சிறு கும்பல்களாய் 

ஆங்காங்கே நின்றிருந்த 

நாயரின் வாடிக்கையாளர்களும் 

நண்பர்களும் 

தங்கள் வேதனையை 

விசும்பியும், அழுதும் 

வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். 

என்னையும் அறியாமல் 

ஏதோ ஒரு கும்பலில் கலந்த பின் 

நானும் அழுதேன் 

நாயருக்காக... 

அவரது 

நண்பனாகவும் இல்லாமல் 

வாடிக்கையாளனாகவும் இல்லாமல்.